The world isn't fair


The world isn't fair, schreef & zong Randy Newman. Een waarheid als een koe die op mij toch veel indruk heeft gemaakt, verpakt als zij ook was in een prachtig liedje.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat je geen mensen moet verkrachten. Zeker niet als die mens een meisje van dertien is dat langzaam aan het opkrabbelen was van een valse start. En zeker niet met z'n veertienen. En zeker niet anderhalve maand lang. En als dat wel gebeurt - en het is gebeurd, niet lang geleden, in Amsterdam - dan hoop je maar dan Randy Newman ongelijk heeft gehad. Maar hij had gelijk, op een nog gruwelijker manier dan je ooit had kunnen bedenken.

Correcte amateur-deelraadpolitici bedachten dat de "communicatiestroom" over deze misdaad "zorgvuldig geregisseerd" zou moeten worden. Dat betekent gewichtig doen en de informatie die je hebt voor je houden. Om god mag weten welke reden. Het werd allemaal uitgevoerd door vergaderende gemeente-ambtenaartjes zonder bezieling en moed. Goedwillende, wellicht capabele maar medeplichtige hulpverleners hebben zich op de ochtone dadertjes gestort, steunend op de protocollen. "Die kinderen moeten toch een eerlijke kans krijgen", dachten ze, tevreden terugfietsend na hun best wel intensieve overleg over de zaak.

Maar waar is dat meisje?

Rand, kun je hier nog een liedje over schrijven?

Jan de Zeeuw, 1-12-2001

[home] [NRC hierover (I)] [NRC hierover (II)] [andere columns] [vorige] [volgende]