Corus Chess

Dit wordt een saai stukje. Ik ga namelijk vertellen hoe ik een schaakpartij gewonnen heb. Het aanhoren van zo'n verhaal is doorgaans een kwelling, dat kan ik je verzekeren. Als je vier uur lang in opperste concentratie hebt zitten schaken, dan heb je daarna een bedding nodig om je emoties te laten wegvloeien. Daaraan ontbreekt het veel schakers, omringd als ze zijn door andere schakers die eveneens met een rood hoofd aan de bar staan. We zien hier een schrikbarend gebrek aan beddingen, zodat de conversatie bestaat uit verbrokkelde monologen. De enige code is dat je na een paar minuten praten je mond houdt, waarna iemand anders even mag. Niemand hoort wat je zegt. Je luistert naar niemand.

De laatste keer dat ik een partij won in de weekendvierkampen van Wijk aan Zee was in 2003, had ik me voor dit toernooi gerealiseerd. Het jaar daarop haalde ik uit 3, vorig jaar 1 uit 3. Gisteren verloor ik. Vandaag zat ik er weer. De partij duurde inderdaad vier uur en ik heb inderdaad gewonnen. 'Ach, het was een mooie pot', dacht ik gisteren naar huis rijdend. Vandaag stuurde ik m'n auto zonder dat soort halfhartige gedachtes over de snelweg. Maar wel met een grote grijns.

Ik had wit. Na vijftien zetten begonnen we aan een ingewikkelde, combinatoire zettenreeks. Ten koste van een pion behield ik het loperpaar. 'De complicatie zoeken maar hallucinaties vermijden', sprak ik mezelf toe. Evengoed werd de stelling steeds minder boeiend en na twee uur spelen had ik er genoeg van. Ik stelde remise voor maar meneer wilde met alle geweld zijn pluspion verzilveren. Dat heeft hij geweten. Ik ging er getergd voor zitten en mijn lieve lopers begrepen mij. Bijna zonder mijn aansporingen liepen ze als vanzelf naar de mooiste velden. Ze keken vaak en verliefd naar elkaar. Na  40. Ld1-h5 wist ik dat er niets meer mis kon gaan. Ik raakte in een gelukzalige roes, die mijn tegenstander bestendigde door zijn capitulatie een half uur uit te stellen.

---------

Dat wilde ik even kwijt. Bedankt voor je belangstelling.

14 januari 2006

[Corus Chess]


Jubileum

Kortgeleden was ik het middelpunt van een enorme hoeveelheid liefhebbende & creatieve aandacht. Een gewoon mens zou er bijna verlegen van worden en dat werd ik dan ook. Wat me er niet van weerhield ongebreideld te blijven nagenieten van al het moois dat mijn vrienden me hadden voorgeschoteld. Overdag in m'n auto, 's nachts in m'n dromen.

Zo tracht ik ook onbeschaamd te genieten van wat mij in stoffelijke zin is geworden. Dat lukt meestal wel, maar daarnet ging het even mis. Ik had mijzelf een flink glas whisky ingeschonken, hele dure, oude & lekkere. Een van de vele cadeaus. 'Te veel', dacht ik, toen ik in het glas keek. Calvinist als ik ben, probeerde ik de overtollige whisky terug te gieten in de fles, hetgeen uiteraard mislukte. Vele kostbare druppels geestrijk vocht gingen teloor. De Rus in mij protesteerde. 'Whisky teruggieten, ben je wel helemaal goed bij je hoofd?'

Ik buig deemoedig en schenk mezelf nog eens in. Denkend aan jullie. Dank.

9 januari 2006

[december] [februari]

Jan de Zeeuw