Over blogs en een kleine woordenwisseling

Toen ik in de eerste week van 1999 mijn 'homepage' bouwde, waren er nog niet veel die zoiets moois hadden. Vaak loop ik achter de feiten aan, maar in dit geval was ik er vroeg bij. Die site bouwde ik met behulp van een HTML-boekje en een Javascript-handleiding. Ik was toentertijd IT'er, dus dat was nog wel te doen. Na een week ploeteren met frames en hyperlinks werkte alles en ging ik eens kijken of ik de enige was met zo'n thuispagina. Nou, dat was niet het geval. Allerlei andere IT'ers bleken op hetzefde idee te zijn gekomen. De ene huisvader na de ander kwam voorbij, compleet met foto's van het hele gezin, een opsomming van de hobby's en nog wat gepraat over werkzaamheden, auto's en vakanties. Met alle respect, ik vond mijn eigen site toch een stuk interessanter. Zo heb ik enige tijd, waarschijnlijk iets te lang, in de veronderstelling geleefd dat mijn site een van de betere in dit land was. Tegen Tim Krabb en Max Pam kon ik natuurlijk niet op, maar de rest...

Twee jaar geleden kwam ik er achter dat er zoiets als 'webloggen' bestond. De resultaten daarvan werden 'blogs' genoemd. Die bloggers gebruikten professionele site-generatoren om hun veelal autobiografische teksten op het web neer te zetten. Het was een aparte wereld met eigen mores en een eigen jargon, ontdekte ik. Er zat veel tot nederigheid stemmend moois bij, want zeker de bloggers van het eerste uur waren vaak intelligente mensen die goed uit hun woorden konden komen. Zij ontmoetten elkaar op feestjes en hielden onderling verkiezingen over wie de beste site had. Vaak kwam de site van Merel Roze als beste uit de bus.

Langzamerhand naderen we de aanleiding van deze beschouwing: een kleine ruzie tussen mij en een blogster. Merel Roze schrijft rake, gevoelige of flauwe stukjes, maar altijd sympathiek en in nagenoeg vlekkeloos Nederlands. Een paar dagen geleden had ze een aangrijpend verhaal geschreven over een vriendin met kanker. En van de kenmerken van een echte weblog is dat je erop kunt reageren en een zekere Betsy speelde de rol van olifant in de porceleinkast. Sommige mensen vinden het nu eenmaal leuk om met veel chroom & geraas over andermans gevoeligheden heen te denderen. Ik mailde deze Betsy en zij mailde terug.

Het stukje van Merel Roze met reacties
Mijn briefwisseling met Betsy

Weblogs: Betsy, Merel

30 juli 2005


Tirana

Vorig jaar augustus heb ik de winnaar van de zojuist gehouden verkiezingen in Albani, Sali Berisha, langdurig genterviewd. Daarover later meer. Nu eerst een foto van een plek vlakbij het station, die ik toen gemaakt heb.

Tirana

['Berisha']

28 juli 2005


Marten Toonder

De grote verhalenverteller & tovenaar is overleden. Hijzelf zal er niet rouwig om zijn, maar ik ben dat wel.

De literaire prijzen die hem toekwamen, heeft hij nooit gekregen. Zijn verzetswerk tijdens de oorlog is gebagatelliseerd door lieden met een sterk vernauwd denkraam die hem van alles voor de voeten hebben geworpen. Een man van de geest die vaak niet helemaal begrepen werd, terwijl hij dat juist zo graag wilde. De schepper van Heer Ollie, de Nederlandse Oblomov.

Hieronder zie je Heer Olivier Rommeldam van de ondergang redden, door een gulzig leger lemmingachtige uitvreters de goeie of juist de verkeerde kant uit te sturen. Maar niet iedereen begrijpt wat hij bedoelt.

Het lemland

'De markies de Cantecler stond over zijn haag geleund van de ochtend te genieten toen zijn aandacht werd getrokken door zijn naderende buurman. Met bevreemding zag hij deze een wegwijzer bij de tweesprong plaatsen, die hij daarop met driftige slagen in de bodem joeg.
"Parbleu," sprak de edelman, "hebt ge een betrekking bij de gemeente kunnen verwerven, Bommel? Nu, dan maar fris aangepakt: misschien kunt ge nog iets moois van uw leven maken." '

[de advertentie waarin Toonders huis in Ierland te koop wordt aangeboden]

27 juli 2005


North Sea The Hague XI

Cullum

Leden van het zogeheten 'serviceteam' stonden bij de grotere concerten klaar om service te verlenen. Die service bestond eruit om met de rug naar de optredende artiesten staand de toeschouwers ervan te weerhouden over de hekken te klimmen. Aan de ernst op hun gezichten was duidelijk af te lezen dat ze vol instructies van procedurele aard zaten. Ik had een beetje met hen te doen, want het publiek hield zich doorgaans wel rustig en toch zagen ze niks van de optredens.

Op deze foto zien we Jamie Cullum zijn publiek uitnodigen om samen met hem op het podium een feestje te komen vieren. Daartoe moesten de fans over het hek klimmen of getild worden, wat op grote schaal gebeurde. De stewards trachtten met gespreide armen de menigte tegen te houden, maar konden niet verhinderen dat vele tientallen meisjes links en rechts langs hen heen glipten. De tegenstrijdige instructies van artiest en organisatie zorgden voor een aangenaam soort anarchie.

26 juli 2005


North Sea The Hague X

In het boekje stond Ari Hoenig. Maar deze drummer was ook niet slecht.

25 juli 2005


North Sea The Hague IX

Hieronder zie je de Noor Paal Nilssen-Love. Samen met de Amerikaan Ken Vandermark, tenorsax, heeft hij een van de beste concerten gegeven. Toen het afgelopen was, gingen we klappen, daar in de kleine Escher Zaal. Ze kwamen maar liefst twee keer terug. Toen ze definitief verdwenen waren, keek ik om me heen, op zoek naar iemand om iets mee te delen.

De man rechts naast me en ik keken elkaar enige tijd verbijsterd aan. 'Dit is de overtreffende trap van muziek', wist hij uiteindelijk uit te brengen.

Paal

24 juli 2005


North Sea The Hague VIII

Jamie Cullum. De Statenhal gaan ze afbreken, maar hij stond er en hij liet even zien wat-ie allemaal in huis had. Jazz, pop, liedjes, gitaar, piano, zingen, covers & eigen composities, zowat alles dus. En als het heel even saai dreigde te worden, sprong hij als een circusartiest over z'n piano. Ik heb echt geen seconde aan weggaan gedacht.

Hij deed me soms even aan die andere Londense Jamie denken, de door mij bewonderde kok.

Jamie Cullum

23 juli 2005


North Sea The Hague VII

Calvin Weston

Kon ik maar zo goed drummen als Calvin Weston. Verder was het veel herrie, daarboven. De toegift op het dakterras was een onverwacht subtiel duet van trompettist en bassist. Ik was geroerd. Het laatste en minste concert van North Sea Den Haag 2005 eindigde in majeur.

22 juli 2005


North Sea The Hague VI

Thijs van Leer! Die kanarie met dat fluitje, zoals Jan Akkerman hem een keer genoemd heeft nadat ze ruzie hadden gekregen. Niet echt een rake typering, zo te zien. De smaakmaker van het Boris van der Lek Quintet op vrijdag.

Thijs van Leer

21 juli 2005


North Sea The Hague V

De Jan Steen Zaal bevindt zich in de kelders van het Congrescentrum. Tijdens North Sea worden hier geen stoeltjes neergezet, men gaat maar gewoon op de grond zitten. Helaas oefent deze filosofie een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op campinggasten, die al vroeg in de rij staan om alle plaatsen vooraan in te nemen. Deze mensen hebben stoeltjes en tassen vol leeftocht bij zich en vertrekken niet voordat de avond voorbij is, ongeacht wie er optreedt. Het liefst zouden ze hun territorium met kleine hekjes afzetten.

De eerste dag van North Sea maakte ik me op om John Scofield te gaan zien. En liefst niet verscholen achter een pilaar natuurlijk, dus ik was ruim op tijd. Terwijl Phil Woods nog aan het spelen was, bewoog ik mij van de ene open plek naar de andere, totdat ik helemaal vooraan een vrije vierkante meter zag. Die waren de kampeerders even vergeten af te dekken, zodat ik er ging zitten. Ik zat niet pal voor iemands neus noch op iemands benen, ik had niemand aangestoten en ik had me niet opzichtig voordringerig gedragen. Niettemin duurde het niet lang voor ik op m'n schouder werd getikt. De man schuin achter me, wiens uitzicht op het podium ik in het geheel niet belemmerde, begon dwars door de muziek tegen me te praten. 'I've been queuing here for more than two hours, I'm coming all the way from Portsmouth'. Lekker laten lullen, dacht ik, maar in de korte pauze tussen twee nummers begon de volgende. 'We komen helemaal uit Zwolle, we staan hier al vanaf half drie in de rij, en jij gaat hier zomaar zitten?'

Tijdens het wachten op John Scofield kreeg ik nummer drie, vier, vijf en zes over me heen, van meters ver liepen ze op me toe om me te vertellen dat ik 'asociaal bezig' was. Het hielp niet dat ik zei dat de grond hier van iedereen was en dat eerder het gebruik van stoeltjes asociaal te noemen viel. Ik onderdrukte mijn ergernis, besloot het geheel als een antropologische gewaarwording te beschouwen en wachtte vol spanning op Scofield. Die had ik al een keer of vier eerder zien optreden, maar zo goed als vandaag had ik hem nog niet gehoord.

John Scofield

20 juli 2005


North Sea The Hague IV en een mal geworden minister

Don Byron gaf een schitterend concert op zondag, de Antilliaanse klarinettist en saxofonist.

Don Byron Don Byron

Van Tante Trutje Peijs, Minister van Verkeer, mogen we binnenkort geen rommel meer in onze auto's maken. Die kan ons maar om de oren vliegen als we gaan botsen. Nou, dan weet men het wel. Zo'n honderdduizend-stratenboek kan gemeen aankomen. Dus rondslingerende objecten in de auto worden verboden, zoals iedereen zal begrijpen.

Vroeger dacht ik wel eens dat 'links' van alles wilde reguleren, verbieden en beboeten, maar het is kennelijk gewoon de ongebreidelde braafheid die ons terroriseert.

Ik heb een keer met mijn Alfa 145 een rechtstandige salto gemaakt. Die auto lag vol met stratenboeken, paraplu's en andere troep. Dat ik nog leef & niets mankeer, heb ik te danken aan mijn onverplichte gordelspanners en veiligheidskooi. En niet aan ministers die niks beters te doen hebben.

['Met een klap tot stilstand komen']

19 juli 2005


North Sea The Hague III

Andrew Hill Big Band

Vanaf nu minstens een week lang elke dag een nieuwe foto van North Sea. Ik heb gefotografeerd met de Canon A-1, een fantastische camera die ik kortgeleden heb ontdekt. De film is Ilford Delta 3200, zoveel mooier dan de TMax van Kodak.

Eigenlijk houd ik meer van korrels dan van pixels.

18 juli 2005


North Sea The Hague II

Andrew Hill Big Band

17 juli 2005


North Sea The Hague I

Het laatste concert in Den Haag was tevens het minste van de dertien die ik gehoord heb. Echt slecht was het trouwens niet en het heeft mooi beeld opgeleverd. Op het dakterras jaagt slavendrijver Steven Bernstein zijn drummer Calvin Weston schrik aan of stuwt hem op tot betere prestaties. Het eerste in elk geval, ben ik bang. Hier wat foto's. Morgen meer.

Steven Bernstein Calvin Weston

Calvin Weston

16 juli 2005


North Sea, en zo

jdzh12403.jpg (236319 bytes)

't Is geen effectbejag dat ik het kaartje hierboven nog eens laat zien. Ik heb het ook niet expres nog een beetje meer verkreukeld. Maar de nostalgie is er niet minder om, nu al.

De zogeheten 'publieke omroep' schijnt te worden bedreigd door Medy van der Laan, een bewindsvrouwe. Die zag ik laatst op tv door een schrikbarend grote menigte loeiende NPS'ers zowat de mond gesnoerd worden, zodat ze zelfs haar toevlucht tot krachttermen moest nemen. Ik heb gisteravond laat wat NPS-beelden van North Sea gezien, maar ze hebben echt feilloos het minst goeie eruit geplukt. The RH Factor zaterdag, Chaka Khan vrijdag, best aardig, maar het meeste was beter. Zojuist stemde ik af op de publieke zender om het nieuw van vijf uur te vernemen. Noraly Beyer opende met het verhaal dat Pro Rail een akkoord had bereikt in de cao-onderhandelingen. Kan het oninteressanter? Ik zappen, op RTL en alle buitenlandse zenders zag ik beelden van de rechtszaak tegen Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh.

Mohammed B. gun ik levenslang een opblaasgeit waar-ie vastgeketend net niet bij kan. En van welke omroep dan ook hoop ik op veel beeld & geluid van North Sea Jazz, want het was weer geweldig. Andrew Hill Big Band, John Scofield Quartet, Henry Threadgill Zooid, Boris van der Lek Quintet, Perico Sambeat Group, Anouar Brahem, RH Factor, Jamie Cullum, Kurt Rosenwinkel, Nilssen-Love Vandermark Duo, Don Byron Ivey Divey Quartet, John Zorn & Acoustic Masada en Steven Bernstein's Sex Mob. Binnenkort wat foto's.

11 juli 2005


North Sea Jazz The Hague

jdzh12402k.jpg (234334 bytes)

Voor de laatste keer. Maar dat mag de voorpret niet drukken.

8 juli 2005


Studio

jdzh12401.jpg (102519 bytes) Foto: Jan de Zeeuw

6 juli 2005


Tv

Je ziet soms de raarste dingen op tv, schreef ik gisteren. Nog iets heel raars: in een programma dat '1 tegen 100' heette, werd een mevrouw ondervraagd. De mevrouw heette Nienke en moest antwoord geven op vragen als: 'Tot welke stroming behoorde Karel Appel?' Het hoefde niet eens uit het blote hoofd, de kandidate had de keus uit drie mogelijkheden: Pop Art, De Stijl of Cobra. Haar aanvankelijk honderd tegenspelers moesten ook op knopje a, b of c drukken, en na elk goed antwoord van Nienke vielen er weer een paar af. Het was de bedoeling om ze alle honderd naar huis te spelen. Dat is makkelijk geld verdienen, dacht ik nog, maar toen kwam een vraag uit de categorie 'sterrenkunde'. 'Een moeilijke of een makkelijke?', vroeg de presentatrice. 'Doe maar weer een makkelijke', zei Nienke, die inmiddels nog maar zeventien opponenten had. Ze werd op haar wenken bediend, want de vraag luidde: 'In hoeveel tijd draait de aarde om de zon?' Nienke mocht kiezen uit een dag, een maand of een jaar. Ze begon hardop na te denken: 'Ja, ik weet ook wel dat de aarde om de zon draait, maar n dag lijkt me toch wel het meest logische antwoord.' 'En dag, weet je het zeker, Nienke?', vroeg de presentratice.

Goed, geen volgende ronde dus voor Nienke, die nog zei dat ze het heel leuk had gevonden om mee te doen. Even kijken naar die zeventien tegenspelers: van hen hadden tien het juiste antwoord op de vraag gegeven.

Het is natuurlijk heel makkelijk om iemand uit te lachen als die iets niet weet dat jij wel weet. Maar ik zit hier Nienke en die zeven andere sukkels niet uit te lachen, ik schrijf dit stukje in totale verbijstering. 'Nederland kennisland!', hoor je wel eens ergens roepen. Het is een godswonder dat Nederland nog steeds zo welvarend is.

Een derde van alle Europeanen denkt dat de zon om de aarde draait, las ik laatst. Goeie kans dat wij daar boven zitten.

4 juli 2005


Life8

Je ziet soms de raarste dingen op tv. Bijvoorbeeld voorspelbare popmuziek van middelbare heren in Londen, met een uitzoomende camera: tweehonderdduizend toeschouwers! Ik was dankbaar & opgelucht dat ik zelf thuis was, en niet daar in Londen. Het schijnt dat Bob Geldof weer eens bezig is. Ik ben erg vr Afrika maar ik heb het niet zo met de verlopen zanger van het onbetekenende bandje Boomtown Rats. Klein talent maar wel hoog van de toren blazen. Het doet me altiijd een beetje denken aan dominee Visser, die herone gaat verkopen omdat niemand meer naar z'n preken komt luisteren. Allemaal ten bate van de gedupeerde medemens natuurlijk, want de last van ons enorme geweten is bijna ondraaglijk.

Bob Geldof heb ik een keer op zien treden in Den Haag tijdens het Crossing Border Festival, jaren geleden. Het festival bood muziek & pozie en Geldof deed mee in de laatste categorie. Ergens wel begrijpelijk, maar wat hij te berde bracht, had helaas weinig met pozie te maken. Gekweld kijkend, vertelde hij met horten en stoten een larmoyant verhaal over een Australisch meisje van vijftien, door wie hij zich uiteindelijk had laten pijpen. Charitas heeft ook zo z'n profijtelijke kantjes, dacht ik grimmig.

3 juli 2005

[juni] [augustus]

Jan de Zeeuw